FlatPress My FlatPress blog FlatPress Admin 2017 2017-10-22T13:41:12+00:00 Admin ~/ Bus naar Monnickendam ~/?x=entry:entry170625-072257 2017-06-25T07:22:57+00:00 2017-06-25T07:22:57+00:00

Bah, ik heb buikpijn, want het is weer die periode van de maand. Het liefst kruip ik nog even in mijn bed om dan geduldig te wachten totdat de krampen gezakt zijn. Meestal duurt het een paar uurtjes en dan heb ik nergens meer last van.
Maar helaas, in mijn bed liggen, gaat niet want ik ga bij Martin en Inge eten in Monnickendam en heb om 5 uur afgesproken.
 
Ik was van plan om naar het Buikslotermeerplein te fietsen maar met die kramp en de slapte in mijn benen, besluit ik de bus te pakken. Voor de zekerheid neem ik een bus eerder want als ie iets vertraging heeft, mis ik de 315 en moet ik een half uur wachten.
 
Om kwart over 4 zit ik dan ook in de 34 op weg naar het Buikslotermeerplein als ik me bedenk dat ik tampons ben vergeten mee te nemen. Beetje suf van me maar aan de andere kant maakt het ook niet uit want aan Inge kan ik er straks wel om eentje vragen.
 
Op het Buikslotermeerplein aangekomen, is het half 5 en heb ik nog een kwartier voordat de bus naar Monnickendam komt. 
 
Het zonnetje schijnt, er is gelukkig een bankje vrij want mijn benen voelen als pap. ik steek een sigaret op en kijk naar de lelijke gebouwen om me heen. De noord-zuidlijn is nog steeds niet af en ik zie dus voor me een ogenschijnlijke ongeorganiseerde puinbak. Achter me is het oude V&D gebouw half gesloopt en dat maakt me ook weemoedig. Wat kwam ik graag in de V&D. Ik slaagde er altijd of het nou om een nieuwe jas ging of om een kadootje voor een vriendin of neefje. Helaas, V&D is niet meer. 
Nu komen er in het gebouw meerdere bedrijven en uiteraard wordt de door mij zo gehate Hennes en Mauritz nog een stukje groter want ze pakken er een stuk V&D gebouw bij.
 
Een mevrouw komt naast me zitten en we raken aan de praat over haar kinderen en ik over mijn moeder en broer en zussen. En we krijgen het over het openbaar vervoer.
Zij heeft net de bus gemist, maar moppert niet. Ze geniet net als ik van het zonnetje en van haar sigaret. Door ons gesprek ben ik gelukkig een beetje afgeleid van mijn buikkramp.
 
Als het tien voor vijf is, is mijn bus er nog niet. Hij is laat. Maar ook ik mopper niet. Hij zal zo wel komen, hoop ik. Maar de minuten kruipen voorbij en voor ik het weet is het 5 uur. De bus van de mevrouw is er nog eerder dan die van mij.
Zij vertrekt, we zwaaien nog en ik kijk weer naar het ‘geweldige” uitzicht om me heen.
Aangezien ik nu inmiddels wel het vermoeden had, dat mijn bus van kwart voor vijf helemaal niet meer komt, ga ik ervan uit dat ik dus sowieso tot kwart over vijf moet wachten.
Ik steek dus maar weer een sigaret op.
 
Nee, ik mopper niet snel maar vond het toch wel erg vervelend om op deze lelijke plek drie kwartier voor noppes te wachten. Toen ik nog een auto had, was ik al op en neer geweest. Maar goed, ik mopper niet.
Nog een paar minuten en dan hoop ik dat de bus nu wel komt.
Opeens kijk ik niet meer naar het half gesloopte gebouw van de V&D maar naast me op het bankje.
Tussen de houten planken van de banken ligt een klein portemonneetje. Eentje van stof met een chinees printje en een rits.
 
Zal ik het pakken en kijken of er iets in zit? Kijkt er niemand? Nee? Ik pak het op en rammel ermee.
Ik hoor niks en het voelt wel erg licht aan. Waarschijnlijk is het leeg en ik leg het terug.
Maar het houdt me toch bezig. Misschien toch een biljet van een tientje? Of voor mijn part 5 euro?
Alles is meegenomen voor een werkeloze dame als ik.
Ik pak het dus toch weer op, maak het open en…. Nee, geen geld helaas, maar het is niet leeg.
Er zitten 3 tampons in!

Net als in het bos ~/?x=entry:entry161121-153512 2016-11-21T14:35:12+00:00 2016-11-21T14:35:12+00:00

Je hoeft niet meer naar het bos om hout te sprokkelen. Na de storm van afgelopen dagen, ligt het hout ook in de stad voor het oprapen. Het zal wel een tijd nodig hebben om te drogen.